Saturday, 25 May 2019

Sindhi Poetry


پنهنجو تعلق هو جسمن جو
پنهنجو تعلق هو جسمن جو
پاڻ کي ڌوڪو هو روحن جو
تون ڪيڏي نه زبان جي پڪي
آءٌ ڪچو ڪيڏو نه ڪنن جو
تون به هُئينءَ پويان دولت جي
مان به ضرورتمند پيسن جو
تون عملي دنيا جي مائي
مان ماڻهو آهيان سپنن جو
ڪاش ڏسي ها فاقن ۾ ڪو
ٺٺ ٺانگر من مسڪينن جو
ڄڻ ته چريائپ تي هو مبني
هر هڪ اندازو ڏاهن جو
مان جو روحَ ـــ اگھاڙو آهيان
ڪيڏو شوق اٿم ڪپڙن جو
لاهي آهِه رکيو پاسي تي
بار اوهان جي احسانن جو
زهريلن ماڻهن جي آڏو
وس هلي به ته ڪيئن نانگن جو
جوش ٿڌو ٿي ويو ”قيسن“ جو
موهه مري ويو معشوقن جو
مستقبل ڪهڙو به هجي پر
حال عجب آ بي حالن جو
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اپنا تعلق تھا جسموں کا۔
اپنا تعلق تھا جسموں کا
خود کو دھوکہ تھا روحوں کا
تم کتنی زباں کی پکّی
میں کچا تھا کانوں کا
تم بھی تھیں دولت کے پیچھے
میں بھی ضرورتمند پیسوں کا
تم عملی دنیا کی عورت
میں آدمی سپنوں کا
کاش دیکھتا فاقوں میں کوئی
ٹھانٹھ بانٹھ مسکینوں كا
جیسے پاگلپن پر تھا مبنی
ہر اندازہ عقلمندوں کا
میں کوئی ننگا روح ہوں
شوق کتنا ہے کپڑوں کا
اُتار کر رکھ دیا ہے ایک طرف
وزن آپ کے احسانوں کا
زہریلے لوگوں کے آگے
بس کیسے چلتا سانپوں کا
جوش ٹھنڈا پڑ گیا قیس کا
چاہت مر گئی معشوقوں کی
مستقبل کوئی بھی ہو لیکن
حال عجب ہے بے حالوں کا۔۔
حسین جاگیرانی
Sindhi Poetry
پنهنجو تعلق هو جسمن جو

No comments:

Post a Comment